Rozdział 3: Jestem Kuroko.

-Łoooch!!! ( Ziew. )  Która godzina?? – Spoglądam na budzik. -7:40 ?!                                                 Szybko wstaje, przebieram się i wylatuje z mieszkania znowu bez śniadania.                                       – Żeby tylko się nie spóźnić!  -Myślę sobie.                                                                                          Wielkim cudem ( dziękuje Ci Boże ) zdążyłam na autobus. Lecz na następnym przystanku Juki zawsze wchodziła.                                                                                                                                    – Nie ma jej. Może jest chora? - Szepcze pod nosem.                                                                              Dojeżdżam do szkoły i nikogo nie ma na placu.                                                                                       –Dziwne.                                                                                                                                              Chcę otworzyć drzwi wejściowe. Zamknięte.                                                                                           –Nie , nie. Czyżby dziś jest sobota? Grrr. No dobra pójdę na boisko poćwiczę sobie trochę. - Na szczęście wzięłam ciuchy na zmianę. Bo w mundurku było by no trochę niewygodnie.                         OK. przebrałam się w toalecie publicznej (upokożenie XD) i idę w stronę boiska do kosza. I jak to w tradycji bywa, ciamajda ( Ja XD) przewróciłam się o wystającą kostkę brukową. Poczułam, że ktoś mnie łapie i tym razem zauważyłam niską, z pewnością chłopięcą postać która szybko zniknęła z mojego pola widzenia.                                                                                                                             –Spokojnie Miko. Wszystko jest OK.                                                                                                       Uspokoiłam się trochę i powędrowałam dalej w stronę mojego celu podróży.    

– BUM, BUM, BUM!  - Znów słychać odbijanie piłki.                                                                           – Tym razem nie stchórzę – Myślę sobie.                                                                                                 Idę powoli i ostrożnie rozglądając się dookoła.                                                                                         - Muszę być odważna!  Dam radę! – Myślę podtrzymując się na duchu.                                                 Otwieram usta szeroko i krzyczę jak idiotka:                                                                                          - Przepraszam bardzo ale czy mogłabym tu poćwiczyć !? Słyszę, że masz piłkę więc możemy zagrać razem jeśli masz ochotę.                                                                                                                       Przez chwilę było słychać głuchą ciszę.                                                                                                  – Z chęcią. – Ktoś odpowiada dosyć spokojnym głosem.                                                                       Odwracam się do tyły i widzę dosyć niską postać ale i tak wyższą ode mnie. Ma piłkę w ręku, Niebieski włosy i oczy.                                                                                                                            – Aaaaa!!!! Z kąt ty się tu wziąłeś?! –Z przerażeniem w oczach pytam.                                                –Byłem tu cały czas. Jak masz na imię?                                                                                                Stoję w ciszy przez chwilę próbując nabrać tchu i w końcu odpowiadam:                                             - Mikory Saiyaki, ale mów do mnie Miko albo Mi-chan, jak z resztą chcesz. A ty?                               -Kuroko Tetsuya.                                                                                                                                        I nagle mnie olśniło.                                                                                                                                – To ty mnie ratowałeś z wypadków? ( Było ich troche XD)                                                                   - Yyy, noo tak. – Odpowiada trochę zawstydzony.                                                                                 –Dzięki! Gdyby nie ty to już bym pewnie dawno nie żyła                                                                       I kolejne olśnienie XD :                                                                                                                            - Yyy to trochę dziwne nie spotykam codziennie osoby która ma tak oryginalne włosy jak ja.             - To prawda... To co, gramy?                                                                                                                    - No OK ! -Odpowiadam z dosyć dużym impetem.                                                                                 Jest dosyć niski na kosza. Ale nie można oceniać ludzi po wyglądzie. Sama jestem niska i chyba nieźle gram, choć sama nie wiem. Ale, ale on jest po prostu ..... BEZNADZIEJNY ! Nawet ja ograłam go w 5 min. Lecz widać, że ma niesamowitą wole walki.                                                          - Świetnie grasz! - Mówi mi z zafascynowaniem.                                                                                   -Yyyy ja? Gram beznadziejnie !- Ale nawet nie chce mi się tego tłumaczyć myślę.                               Zaczął padać deszcz więc schowaliśmy się w sali. Gadaliśmy z 2 godzin o koszu i wgl. Deszcz w końcu ucichną                                                                                                                                            - Odprowadzić cię trochę? -Zapytał miłym głosem.                                                                                  - No spoko ;).                                                                                                                                              Szliśmy nie odzywając się, aż nie wytrzymałam i odezwałam się zdecydowanym głosem:                  -Długo grasz w kosza?                                                                                                                             -Ja? Od 2 klasy podstawówki. A ty?                                                                                                         -Zaczęłam chyba jak miałam z 6 lat.
 Szliśm już jakiś czas, a ja w ogóle nie zorientowałam się, że idziemy w przeciwnym kierunku.           -Yyyyy gdzie my idziemy?                                                                                                                        -Chcę Ci coś pokazać. - Z uśmiechm odpowiedział niebiesko oki.                                                        Poznałam Kuroko dopiero dziś i czuję, że jest miłym i dobrym przyjacielem, więc zaufam mu i idę dalej wraz z nim...                



Przepraszam, że w czwartek a nie w środę, ale problemy z internetm. Sory za 2 rozdział coś mi się sknociło podczas kopiowania... Nieważne. Jeśli z tym będzie coś nie tak to postaram się ten problem rozwiązać ( Jak poważnie i dyplomatycznie XD). Macie zdjęcie Kuroko.