Rozdział 3: Jestem Kuroko.

-Łoooch!!! ( Ziew. )  Która godzina?? – Spoglądam na budzik. -7:40 ?!                                                 Szybko wstaje, przebieram się i wylatuje z mieszkania znowu bez śniadania.                                       – Żeby tylko się nie spóźnić!  -Myślę sobie.                                                                                          Wielkim cudem ( dziękuje Ci Boże ) zdążyłam na autobus. Lecz na następnym przystanku Juki zawsze wchodziła.                                                                                                                                    – Nie ma jej. Może jest chora? - Szepcze pod nosem.                                                                              Dojeżdżam do szkoły i nikogo nie ma na placu.                                                                                       –Dziwne.                                                                                                                                              Chcę otworzyć drzwi wejściowe. Zamknięte.                                                                                           –Nie , nie. Czyżby dziś jest sobota? Grrr. No dobra pójdę na boisko poćwiczę sobie trochę. - Na szczęście wzięłam ciuchy na zmianę. Bo w mundurku było by no trochę niewygodnie.                         OK. przebrałam się w toalecie publicznej (upokożenie XD) i idę w stronę boiska do kosza. I jak to w tradycji bywa, ciamajda ( Ja XD) przewróciłam się o wystającą kostkę brukową. Poczułam, że ktoś mnie łapie i tym razem zauważyłam niską, z pewnością chłopięcą postać która szybko zniknęła z mojego pola widzenia.                                                                                                                             –Spokojnie Miko. Wszystko jest OK.                                                                                                       Uspokoiłam się trochę i powędrowałam dalej w stronę mojego celu podróży.    

– BUM, BUM, BUM!  - Znów słychać odbijanie piłki.                                                                           – Tym razem nie stchórzę – Myślę sobie.                                                                                                 Idę powoli i ostrożnie rozglądając się dookoła.                                                                                         - Muszę być odważna!  Dam radę! – Myślę podtrzymując się na duchu.                                                 Otwieram usta szeroko i krzyczę jak idiotka:                                                                                          - Przepraszam bardzo ale czy mogłabym tu poćwiczyć !? Słyszę, że masz piłkę więc możemy zagrać razem jeśli masz ochotę.                                                                                                                       Przez chwilę było słychać głuchą ciszę.                                                                                                  – Z chęcią. – Ktoś odpowiada dosyć spokojnym głosem.                                                                       Odwracam się do tyły i widzę dosyć niską postać ale i tak wyższą ode mnie. Ma piłkę w ręku, Niebieski włosy i oczy.                                                                                                                            – Aaaaa!!!! Z kąt ty się tu wziąłeś?! –Z przerażeniem w oczach pytam.                                                –Byłem tu cały czas. Jak masz na imię?                                                                                                Stoję w ciszy przez chwilę próbując nabrać tchu i w końcu odpowiadam:                                             - Mikory Saiyaki, ale mów do mnie Miko albo Mi-chan, jak z resztą chcesz. A ty?                               -Kuroko Tetsuya.                                                                                                                                        I nagle mnie olśniło.                                                                                                                                – To ty mnie ratowałeś z wypadków? ( Było ich troche XD)                                                                   - Yyy, noo tak. – Odpowiada trochę zawstydzony.                                                                                 –Dzięki! Gdyby nie ty to już bym pewnie dawno nie żyła                                                                       I kolejne olśnienie XD :                                                                                                                            - Yyy to trochę dziwne nie spotykam codziennie osoby która ma tak oryginalne włosy jak ja.             - To prawda... To co, gramy?                                                                                                                    - No OK ! -Odpowiadam z dosyć dużym impetem.                                                                                 Jest dosyć niski na kosza. Ale nie można oceniać ludzi po wyglądzie. Sama jestem niska i chyba nieźle gram, choć sama nie wiem. Ale, ale on jest po prostu ..... BEZNADZIEJNY ! Nawet ja ograłam go w 5 min. Lecz widać, że ma niesamowitą wole walki.                                                          - Świetnie grasz! - Mówi mi z zafascynowaniem.                                                                                   -Yyyy ja? Gram beznadziejnie !- Ale nawet nie chce mi się tego tłumaczyć myślę.                               Zaczął padać deszcz więc schowaliśmy się w sali. Gadaliśmy z 2 godzin o koszu i wgl. Deszcz w końcu ucichną                                                                                                                                            - Odprowadzić cię trochę? -Zapytał miłym głosem.                                                                                  - No spoko ;).                                                                                                                                              Szliśmy nie odzywając się, aż nie wytrzymałam i odezwałam się zdecydowanym głosem:                  -Długo grasz w kosza?                                                                                                                             -Ja? Od 2 klasy podstawówki. A ty?                                                                                                         -Zaczęłam chyba jak miałam z 6 lat.
 Szliśm już jakiś czas, a ja w ogóle nie zorientowałam się, że idziemy w przeciwnym kierunku.           -Yyyyy gdzie my idziemy?                                                                                                                        -Chcę Ci coś pokazać. - Z uśmiechm odpowiedział niebiesko oki.                                                        Poznałam Kuroko dopiero dziś i czuję, że jest miłym i dobrym przyjacielem, więc zaufam mu i idę dalej wraz z nim...                



Przepraszam, że w czwartek a nie w środę, ale problemy z internetm. Sory za 2 rozdział coś mi się sknociło podczas kopiowania... Nieważne. Jeśli z tym będzie coś nie tak to postaram się ten problem rozwiązać ( Jak poważnie i dyplomatycznie XD). Macie zdjęcie Kuroko.

Rozdział 2 : Spotkanie po latach.

Drrrr… Kolejny poranek kiedy wyglądam jak trup. Wyjątkowo wcześnie wstałam więc mam czas na spokojne ogarnianie się w łazience  i zjedzenie porządnego śniadania. Zasiadłam przed komputer i sprawdziłam wiadomości. Zerkając na zegar była pora aby wychodzić. Szybko ubrałam moje nowe bordowe conversy. ( Trzeba się pochwalić :P) Idę spokojnie na przystanek i każdy się na mnie gapi, a gdzie niegdzie było słychać gadki typu:                                                                                                   - To jej naturalne włosy?  Pomalowała czy co?  A może to UFO?                                                           Tak to jest jak się ma jasno niebieskie włosy -_-. Wchodząc do autobusu jak to przystało na mnie w wejściu potknęłam się o próg, ale znów  nic mi się nie stało. Oglądam się czy nikt nie widział.  Siadam na krześle i rozmyślałam czy nade mną czyha jakiś anioł stróż, tak jakbym była nieśmiertelna czy coś, ale moją burze mózgową przerwała Juki która weszła na następnym przystanku.                                                                                                                                                 –Siemanko. –Powiedziałam raczej miłym głosem.                                                                                   –Hej. Co taka zamyślona?                                                                                                                          Zastanawiałam się krótką chwilkę czy jej mówić, no przecież to moja przyjaciółka, mówię jej wszystko więc zaczęłam nawijać o tym co się stało. Skończyłam  jak doszłyśmy z przystanku do szkoły. No i kiedy już zakończyłam moją przemowę Juki odpowiedziała:                                               - OK .                                                                                                                                                        –To tyle? Mówiłam chyba przez trzy godziny a ty mi odpowiadasz „OK”!?!                                         Lecz Juki nic nie odpowiedziała. Znam ją już dosyć długo (12 lat) i domyślam się, że mam u niej podparcie. Weszłyśmy do szkoły z energią. Lecz na matematyce się to zmieniło ^.^  I nagle STOP!  Ciemno, zimno, samotnie. Ciarki mnie przeszły. Nikogo nie było prócz mnie. Chciałam krzyknąć ale nie mogłam.  Jakby ktoś zatkał mi gardło korkiem od szampana. Jakby ktoś przeciął moje struny głosowe nożyczkami.                                                                                                                                 –A kto śpi na mojej lekcji?! Czyżby to nie była pani Mikory !? –Ostry jak żyletka głos baby od matmy obudził mnie z tego snu,  na szczęście.                                                                                    Dostałam uwagę na pół strony. Dobra tam to tylko jedna uwaga. Resztę lekcji jakoś wytrzymałam udając, że robię zadania XD. Po wszystkich zajęciach jakże „ciekawych” Juko poszła do domu a ja zostałam na pierwszym treningu w tym roku.(Trening koszykówki<3) Dziewczyn było parę, ale żadna nie dostała się do składu koszykówki (Oprucz mnie ;P). Chłopaków było trochę więcej. Trener ogłosił pierwszy skład                                                                                                                               -Kochani w pierwszym składzie znajdują się: Kise Ryota, Midorima Shintaro, Aomine Daiki, Murasakibara Atsushi i jako kapitan Akashi Seijuro.                                                                               - Co, co,co? Czy ja dobrze słyszę? Akashi? Naprawdę on?                                                                     Szukam czerwonej czupryny pośród tłumu. I widzę mały czerwoniutki kosmyk. Nie podbiegam, poczekam aż skończy się trening. Po dosyć nudnym spotkaniu z trenerem, gdzie omawialiśmy zasady BHP, poszłam do szatni szybko się przebieram( nie chcę go zgubić). Przed szkołą stoję i czekam, czekam no iii... czekam XD. I nagle widze dosyć niską, ale i tak wyższą ode mnie postać. Czerwone kosmyki spadające na twarz i czerwone oczy... Akashi. Rozmawia z innymi chłopakami. A ja zamiast go zawołać to gapię się na niego jak na jakiegoś bożka. Niespodziewanie odwraca się w moją stronę tak jak by czuł, że ktoś go obserwuje. Mówi coś do kolegów i podchodzi w moją stronę, a oni po prostu idą dalej przed siebię. Idzie jakieś 5m. I się uśmiechną do mnie od ucha do ucha ale widać, że ma wyraz twarzy typu "Co ona tu robi?" Podchodzi dalej.                                                                      - Co ty tu robisz?- Pyta Akashi ze zdumieniem w oczach.                                                                        - Chodzę do szkoły, stoję ;).- Mówię z lekką drwiną                                                                                Patrzy na zagarek z uśmiechem i mówi:                                                                                                    - Muszę spadać na trening. Zgadamy się jutro w szkole :)                                                                      -No dobra pa.                                                                                                                                          Odszedł.                                                                                                                                                      - Ej co on mówił?! Idzie na trening? Przecież przed chwilką był na nim. Ostro trenuje. Morze i ja musze poćwiczyć?                                                                                                                                  Udałam się na sale gimnastyczną. Przed wejście ktoś do mnie mówi:                                                       - Nie powinnaś tu ćwiczyć.                                                                                                                  Odwracam się i widzę wysokiego blondyna.                                                                                            - Czemu nie?                                                                                                                                            - Podobno po treningach na sali pojawia się duch i ćwiczy kozłowanie i żuty do kosza. Nie wiadomo co morze Ci zrobić. - Ze zartweniem na twarzy mówi i ... Chyba Kise ;P                                               - Ja nie wierzę w takie bajeczki;).                                                                                                              Ale odszedł bez słowa. Drrr, drr!!!! Telefon dzwoni jak napalony. Odbieram:                                     – Halo?                                                                                                                                                       - Halo!? Mi-chan to ty?                                                                                                                             - No tak, a kto inny? A kim jesteś                                                                                                              -To ja Juki. Rafii uciekł!  (Jej kot ;P)  Pomożesz mi go szukać?                                                            - Jaas…                                                                                                                                                      BUM, BUM, BUM! Ktoś odbija piłką. Nikogo nie ma. Może to ten duch?                                           - Halo? Mi-chan wszystko w porządku?                                                                                                   -Yyy tak, tak. Gdzie jesteś?  - Pytam zmieniając temat.                                                                          – Przy fontannie. Chodź szybko!!!                                                                                                          - Idę, idę. – Mówię znużonym głosem bo ten jej kot ucieka przynajmniej raz w tygodniu.                                                                                                                                                                                       Po godzinnym szukaniu… W końcu znalazłyśmy tego kocura. Odprowadziłam kawałek Juko i poszłam do mieszkania. I tradycyjnie weszłam cała obolała Walnęłam się na kanapę, poleżałam z 10 min. Zjadłam kanapki z serem, poszłam się relaksować w wannie i leżałam tam jakieś 1,5 godziny XD. Poszłam sprawdzić fb.                                                                                                                      –Nieźle grasz.                                                                                                                                           –Kto do mnie piszę !?! Przecież wszystkich którzy przyszli na trening nie mam w znajomych! Wdech, wydech! Głupio sobie powtarzam. Wyłączyłam komputer i poszłam spać. To znaczy położyłam się bo zasnąć nie mogłam. Przez całą noc zastanawiałam się nad tym wszystkim co się ostatnio dzieje.

Mam nadzieję, że jest OK. Wiem miało być co dwa tygodnie, ale miałam straszną ochotę coś napisać :) Macie zdjątko Akashiego.

P.S. Sorki za błędy ;)

Rozdział 1 : Kto to?

Nadeszła jesień, a z jesienią szkoła. Drrr drr drrr!!! Obudzona przez budzik wyczołgałam się z łóżka niczym trup. I tradycyjnie wzięłam mundurek przebrałam się i poszłam do łazienki  ogarniać się.  Spojrzałam na zegar a tam 8:40. Zaraz się spóźnie!!!Bez śniadania wybiegłam z mieszkania niczym wiatr i pobiegłam na przystanek. Ale jak to przystało na ciamajdę potknęłam się o pierwszy krawężnik. Zaciskając oczy jak tylko mogłam myśląc, że zaraz przywale głową o chodnik poczułam jakby ktoś mnie złapał, ale nikogo nie było... Dziwne. Nie zastanawiając się biegłam dalej jak szalona na przystanek żeby ostatni autobus mi nie odjechał.  Cudem zdążyłam i wskoczyłam w ostatniej chwili. Już spokojniej doszłam z przystanku do szkoły. Wchodząc do budynku poczułam to uczucie jakby mnie ktoś obserwował. Obejrzałam się w około ale nikogo oprócz mnie nie było.  

-Dziwne. 

Weszłam czym prędzej do szkoły i popędziłam do sali. Pierwsza była jak na złość matematyka która dziwnym sposobem szybko minęła. Na przerwie nareszcie pogadałam z moją przyjaciółką Juko. Tak czas zminął, że znalazłam się już na przystanku i czekałam na autobus. I spokojnie dojechałam do domu. Gdzie odbyła się wieczorna rutyna czyli zjadłam, kąpałam się 3 godziny, praca domowa i w kimono XD . 

Sorki, że krótkie ale to dopiero początek mojej przygody z blogowaniem :) Na pocieszenie zdjęcie Juko ;)